„Teraz czekamy, aż Derek zrobi jedyną rzecz, jaką robią mężczyźni w sytuacji bez wyjścia”.
„Który to jest?”
Złożyła ręce.
„Coś gorszego.”
Nie zawiódł.
O 17:40 Derek zadzwonił do Jamala z telefonu jednorazowego użytku.
Do tego czasu Biuro Odpowiedzialności Zawodowej powołało wspólną grupę zadaniową za pośrednictwem publicznego kanału korupcyjnego, wystarczająco daleko poza zawodową orbitą Dereka, aby zminimalizować ryzyko ostrzeżenia go. Nie ufali lokalnej sympatii. Nie ufali plotkom. Ufali znacznikom czasu, nagraniom, ewidencji bankowej i bardzo przestraszonemu doradcy finansowemu w Tysons, który właśnie udokumentował groźby Dereka.
Rozmowa Dereka z Jamalem została nagrana za pomocą jednego z ocalałych nagrań audio w domu.
Słuchałem na bieżąco.
„Znalazłem ją” – powiedział Derek.
Kłamstwo było na tyle gładkie, że gdybym nie znał go tak dobrze, sam bym w nie uwierzył.
"Gdzie?"
„Stara stocznia przy południowej odnodze. Nadal myśli, że może uciekać. Ma przy sobie żeton zaufania”.
Zapadła cisza.
Głos Jamala, gdy się odezwał, brzmiał płasko.
„Jesteś pewien?”
"Tak."
„Dlaczego do mnie dzwonisz?”
„Ponieważ potrzebuję kogoś, kto potrafi dokończyć robotę.”
Poczułem, jak wzrok Naomi powędrował w moją stronę.
Jamal czekał o chwilę za długo.
„Wczoraj to była twoja ustawka, Derek. Nie moja.”
„Gdybyś zrobił to, za co ci płacą, nic z tego by się nie wydarzyło”.
Płatny.
I oto było. Czyste jak podpis.
Naomi zapisała kolejną notatkę.
Jamal powiedział: „Nie masz pieniędzy, które obiecałeś”.
„Zrobię to, gdy tylko uda mi się uwolnić fundusz powierniczy”.
„To nie jest odpowiedź.”
„To jedyny, jaki dostaniesz. Molo Cztery. Trzydzieści minut.”
Linia się urwała.
Spojrzałem na Naomi.
Spojrzała na stojącego obok niej federalnego nadzorcę, barczystego mężczyznę z zespołu do spraw korupcji z obrączką na nadgarstku i zmęczonymi oczami, nazywającego się agent specjalny Ethan Cole.
Powiedział: „Zabierzemy go tam”.
Naomi skinęła głową.
„I pozwoliliśmy mu mówić.”
Kiedy pierwsze nieoznakowane pojazdy zajęły pozycje wokół opuszczonego terenu stoczni, nad rzeką zapadł już zmrok.
Nie poszedłem na molo. Agent Cole nie pozwoliłby mi na to, a ja tym razem się nie sprzeciwiłem. Zostałem w furgonetce obserwacyjnej z Naomi, federalną techniczką, i dwoma transmisjami na żywo – jedną z kamery z długim obiektywem skierowanej na nabrzeże, drugą z mikrofonu kierunkowego, który przebijał ich głosy przez wieczorny wiatr.
Molo Four wyglądało jak koniec świata.
Rdza, czarna woda, ustawione w stosy kontenery, gołe słupy przeciwpowodziowe i biały szkielet starego dźwigu na tle nieba.
Derek przyjechał pierwszy ciemnym sedanem i wysiadł, rozglądając się po podwórku z nerwową czujnością człowieka, który nie jest już pewien, kto może na niego polować.
Pięć minut później Jamal wyszedł spomiędzy dwóch stosów kontenerów.
Jego lewy rękaw był ciemny od krwi na przedramieniu. Nie był to strzał, domyślił się agent Cole. Bardziej prawdopodobne, że to skaleczenie zardzewiałym metalem, potłuczonym szkłem albo jakimś wcześniejszym, nieudanym manewrem. Jamal zachowywał się, jakby ból był niedogodnością, której jeszcze nie zdążył znienawidzić.
Zatrzymali się w odległości dwudziestu stóp od siebie.
Żaden z mężczyzn nie ufał drugiemu na tyle, by udawać.
„Gdzie ona jest?” zapytał Jamal.
Derek lekko rozłożył ręce.
„W rzędzie kontenerów. Uciekła, gdy usłyszała mój samochód.”
Jamal się nie poruszył.
„Zadzwoniła do mnie” – skłamał Derek. „Chce ugody. Myśli, że potrafi się targować”.
„Z czym?”
„Zaufanie”.
Jamal zaśmiał się raz.
Twardy, brzydki dźwięk.
„Nie ma żadnej umowy. Nie ma dla ciebie pieniędzy powierniczych”.
Twarz Dereka się napięła.
„Powiedziała ci to?”
„Zrozumiałem to, kiedy twoja żona przysłała mi dowód na to, że nigdy nie miałeś zamiaru nikomu płacić”.
To przykuło uwagę Dereka.
„Słyszałaś od Allison?”
