Młoda kobieta spojrzała mu w oczy, drżąc.
„To był jeden z pańskiego gangu, proszę pana. Moja matka płakała i mówiła, że mafia zabrała nam wszystko”.
Rocco zamarł. Nie z poczucia winy, ale ze świadomości, że ktoś działający w jego imieniu ośmielił się wykorzystać głodującą matkę i jej dziecko.
Stał powoli, deszcz spływał mu po płaszczu.
„Gdzie teraz jest twoja matka?”
„W domu” – wyszeptała. „Jest zbyt słaba, żeby wstać”.
Rocco podał jej kluczyki do swojego SUV-a.
„Wsiadaj” – powiedział.
Bo ktokolwiek dotknął tego dziecka, ktokolwiek go okradł, ktokolwiek krył się za jego nazwiskiem, wkrótce dowie się, co tak naprawdę znaczy bać się Rocco Morettiego.
Jazda w deszczu wydawała się nie mieć końca. Rocco mocno trzymał kierownicę, a młoda dziewczyna, siedząca cicho obok niego, kurczowo trzymała się kierownicy motocykla, jakby tylko ona utrzymywała ją w równowadze.
Miała na imię Emma. Miała siedem lat i przez ostatni tydzień sprzedawała wszystko, co mogła znaleźć, żeby kupić chleb.
„Skręć tutaj” – wyszeptała Emma, wskazując na wąską ulicę pełną połamanych latarni.
Lata temu okolica wydawała się opuszczona, pozbawiona wszelkiej nadziei. Popękane chodniki. Zabite deskami okna. Ciężka cisza, taka, jaką mogą stworzyć tylko ludzie zbyt bojący się wydać dźwięk.
Rocco zaparkował przed małym domem z łuszczącą się farbą i krzywymi drzwiami wejściowymi. Okna były ciemne. Brak prądu.
Nawet z samochodu czuł zapach wilgoci i rozkładu.
„Pewnie śpi” – powiedziała Emma, wysiadając z samochodu z rowerem. „Teraz dużo śpi, bo mniej boli, kiedy się śpi”.
Te słowa uderzyły Rocco mocniej niż jakikolwiek cios, jaki kiedykolwiek otrzymał.
Zbudował imperium na strachu i szacunku, a jednak to dziecko mówiło o bólu, jakby był on normalną częścią życia.
Poszli razem do drzwi wejściowych. Emma wyjęła klucz spod luźnej cegły i powoli je otworzyła.
Drzwi skrzypnęły, odsłaniając kompletnie ogołocony dom.
Żadnych mebli. Żadnych obrazów na ścianach. Tylko puste pokoje i echo kroków na podłodze.
„Mamo” – zawołała cicho Emma. „Przyprowadziłam kogoś do pomocy”.
Z tyłu domu dobiegł cichy głos.
„Emma, kochanie… chodź tutaj”.
Rocco poszedł za dziewczyną korytarzem, mijając pokoje wyglądające na splądrowane. W kuchni drzwiczki szafek były szeroko otwarte, odsłaniając jedynie kurz i mysie odchody. Lodówka była wyłączona z prądu, a jej drzwi podparte drewnianą łyżką.
Znaleźli matkę Emmy leżącą na stercie starych koców w kącie dawnego salonu.
Kiedy podniosła wzrok i zobaczyła Rocco, na jej twarzy pojawił się strach.
„Proszę” – wyszeptała, z trudem podnosząc się na nogi. „Proszę, nie zrób nam krzywdy. Nie mamy już nic do zabrania”.
Rocco uklęknął powoli, trzymając dłonie w widocznym miejscu.
„Proszę pani, nie jestem tu po to, żeby panią skrzywdzić. Pani córka powiedziała mi, co się stało. Muszę wiedzieć, kto to zrobił”.
Kobieta patrzyła to na niego, to na Emmę, a strach zastąpił konsternacja.
„Jest pani… szefową, prawda?” Tym, dla którego pracują”.
„Niektórzy twierdzą, że pracują dla mnie” – powiedział ostrożnie Rocco. „Ale to, co pani się stało, nie było autoryzowane. To nie była sprawa zawodowa. To było okrucieństwo”.
Kobieta, Sarah, zaczęła płakać. Ciche łzy, zrodzone raczej ze zmęczenia niż ulgi.
„Powiedzieli, że jestem winna pieniądze pani organizacji” – powiedziała. „Mój mąż pożyczył od pani pieniądze przed śmiercią”.
Pokręciła głową.
