Zaczęła doprawiać ich wieczorną zupę. Zaczęło się, gdy Thomas wspomniał o dziewczynie z miasta – siostrzenicy Sarah Whitmore. Tej nocy, po zupie, Thomas poczuł, jak jego kończyny robią się jak z ołowiu. Matka siedziała przy jego łóżku i głaskała go po włosach z przerażającą czułością.
„Świat zewnętrzny chce cię wykrwawić, mój lwie” – mruknęła. „Ale ja zbudowałam dla ciebie ogród. Miejsce, w którym nazwisko McKenna nigdy nie umrze”.
Kiedy Thomas się obudził, znalazł się w „Stodole Hodowlanej” – konstrukcji, którą Silas zbudował dla koni, a którą teraz przebudował, wyposażając ją we wzmocnione listwy i ciężkie kłódki. Jego kostki były przykute do belek nośnych tymi samymi łańcuchami, które Hayes sprzedał swojej matce.
Koszmar farmy McKenna nie był nagłą eksplozją, lecz powolnym, duszącym rozkładem. Przez następne pięć lat każdy syn podążał za Thomasem do stodoły. Logika Delilah była pokrętną mozaiką zniekształconych fragmentów Pisma Świętego i kazirodczej obsesji. Wierzyła, że aby zachować „czystość” rodziny, musi być jedynym źródłem ich dziedzictwa. Nie sprowadzała kobiet do stodoły; sprowadzała siebie, a później dziewczęta, które „adoptowała” z mijanych obozów wędrownych lub z ubogich obrzeży hrabstwa – nieszczęśnice, których nigdy więcej nie ujrzymy, a ich głosy giną w podmuchach górskiego wiatru.
Traktowała swoich synów jak zwierzęta gospodarskie. Karmiła ich surowymi podrobami i zbożem, a gdy tylko ich duchy zaczynały się buntować, podawała im laudanum.
Elias, najbardziej wrażliwy z braci, spędził trzy lata w ciemnościach dolnych stajni. Przez szpary w drewnie obserwował zmieniające się pory roku, góry zmieniające się z soczystej zieleni lata w szkieletową szarość zimy. Pamiętał zapach mydła ługowego swojej matki i sposób, w jaki śpiewała „Skałę Wieków”, sprawdzając dopasowanie ich żelaznych obroży.
„Ona nie jest już matką” – szepnął Eliasz pewnej nocy do Jakuba, lecz ich głosy były ledwo słyszalne wśród ryku bydła w sąsiedniej zatoce.
„Ona jest ziemią” – odpowiedział Jakub, którego umysł został złamany przez narkotyki i izolację. „W końcu wszystko odzyskuje”.
Kulminacja ich koszmaru nastąpiła wiosną 1892 roku. Caleb, najmłodszy, miał już osiemnaście lat. Tylko jemu pozwolono na pozór wolności, pełniąc rolę „porucznika” matki, ponieważ jego duch został złamany najwcześniej. Ale nawet Caleb miał punkt krytyczny.
Miał za zadanie pochować „Dziewczynę z Czerwoną Wstążką” – trzecią kobietę, którą Delilah przyprowadziła do stodoły, która nie przeżyła „rozrodu” ani późniejszego porodu. Gdy Caleb kopał płytki grób w lesie za stodołą, znalazł szczątki kolejnej. I kolejnej. Malutkie kości. Dziecięce czaszki, które wyglądały jak ptasie jaja w ziemi.
Linia krwi McKenna nie była chroniona; została poddana recyklingowi i zamieniona w błoto.
Caleb nie wrócił tej nocy do domu. Zamiast tego, ukradł klucze z kołka w kuchni, gdy Delilah spała, trzymając Biblię otwartą przy jej piersi jak tarczę.
Wyzwolenie braci McKenna nie było radosnym wydarzeniem. Było cichym, ponurym rozliczeniem. Kiedy drzwi stodoły się otworzyły i światło księżyca padło na czterech starszych mężczyzn, wyglądali mniej jak ludzie, a bardziej jak jaskiniowe zwierzęta. Ich włosy były splątane słomą; skóra była półprzezroczysta, chorobliwie biała.
Thomas, najstarszy, wstał. Zadźwięczały łańcuchy – dźwięk, który definiował jego życie przez prawie dekadę. Spojrzał na Caleba, a potem na dom, gdzie w oknie paliła się pojedyncza lampa.
„Czy ona śpi?” – zapytał Thomas. Jego głos brzmiał jak zardzewiały zawias.
„Ona śni o nas” – powiedział Caleb, podając Thomasowi ciężki żelazny łom.
Nie zabili jej. Śmierć, jak postanowili w milczącym porozumieniu tych, którzy wspólnie cierpieli, była dla Delilah McKenny zbyt miłosierna.
Kiedy szeryf Crawford przybył trzy dni później na farmę McKenna, zachęcony raportem Sarah Whitmore o „nieludzkich krzykach” dochodzących z północnych lasów, spodziewał się zastać ataku wilka lub wypadku na farmie.
Zamiast tego zastał dom pusty. Stół był nakryty dla sześciu osób, a miski zimnej owsianki zamieniły się w kamień.
Podążył za odgłosem krzyków do Hodowli. Najpierw uderzył go smród – zapach starej krwi, niemytych ciał i ostry, leczniczy aromat laudanum.
Pośrodku stodoły, w tym samym boksie, w którym Thomas spędził młodość, znajdowała się przykuta łańcuchem Delilah McKenna.
Bracia użyli tych samych żelaznych obręczy, które dla nich wykuła. Przykręcili łańcuchy bezpośrednio do dębowych desek podłogi. Miała na sobie swój niedzielny czarny strój, ale jej welon był podarty, a jej oczy – te, które pastor Thompson kiedyś nazwał „niebiańskimi” – były szeroko otwarte z przerażenia i dzikiego, zwierzęcego strachu.
