„Wyglądały... na zimne” – dodał. „Nawet pod lampami”. Eli milczał przez chwilę, a potem spojrzał na mnie. „Jak mnie ogrzewałeś, kiedy byłem mały?”
Przełknęłam ślinę, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. „Kiedyś szydełkowałam dla ciebie czapki, kochanie. Każdej zimy”.
Powoli skinął głową. „Więc mogę to zrobić też dla nich… prawda, mamo?”
Mamo, niektórzy z nich w ogóle nic nie mieli na myśli.
Skinąłem głową, a Eli poszedł po swoją nitkę.
Pracował każdego wieczoru przez trzy miesiące. Po odrobieniu lekcji, po kolacji, a czasem nawet po dziesiątej wieczorem, kiedy kazałem mu przestać, odpowiadał po prostu: „Jeszcze tylko jedna linijka, mamo”.
Pozwoliłem mu to zrobić, bo wiedziałem, po co to jest.
Diane odwiedziła ich dwukrotnie w tym okresie. Za pierwszym razem, widząc rosnący stos kapeluszy w kącie stołu, wzięła jeden bez pytania. Obracała go w dłoniach z miną, jakby spotkało ją coś nieprzyjemnego.
„Ile ich jest?” zapytał.
„Ile chcesz” – odpowiedziałem. „On je rozdaje”.
Pracował każdego wieczora przez trzy miesiące.
Diane odłożyła słuchawkę. „To praca charytatywna, Georgino. Dla obcych. I robi je z drutu, tak jakby…” Zrobiła pauzę, ale w tym momencie usłyszałam resztę.
Eli skończył ostatni kapelusz w sobotni wieczór. W sumie siedemnaście, każdy w nieco innym kolorze, wszystkie na tyle małe, że mieściły się na dłoni. Ostrożnie umieścił je w koszyku, jakby pakował coś delikatnego.
„Mamo, czy wszystko u nich w porządku?” zapytał, patrząc na nią.
„Wyglądają niesamowicie, kochanie” – powiedziałem i mówiłem poważnie.
Zakręcił pokrywkę garnka i powiedział: „Te maluchy... potrzebują czegoś ciepłego”.
Mamo, czy mają się dobrze?
Prawie od razu powiedziałam Eliemu
, jak bardzo jestem z niego dumna i jak widok jego kapeluszy każdego wieczoru przypomina mi, że przy okazji zrobiłam coś dobrego.
Ale było zbyt cicho na dłuższą rozmowę, więc na krótko położyłem mu rękę na ramieniu, mój syn się uśmiechnął i poszliśmy spać.
Kosz czekał gotowy do użycia rano, przy drzwiach wejściowych.
Tego wieczoru Diane niespodziewanie ich odwiedziła. Stanęła w drzwiach kuchni. „Nie rozumiem, dlaczego do tego zachęcasz, Georgino. Nie robisz swojemu synowi żadnej przysługi”.
Nie powiedziałem ani słowa. Podszedłem do drzwi i patrzyłem, jak cicho odchodzi, dopijając herbatę. „Myślę, że powinnaś iść do domu, Diane. Jutro Wielkanoc… Może spróbujesz być wtedy trochę milsza niż dzisiaj”.
Nie robisz swojemu synowi żadnej przysługi w ten sposób.
Spojrzała
na mnie, coś błysnęło w jej oczach. Nie odeszła od razu.
„...Czy mogę skorzystać z łazienki?” zapytała Diane, już patrząc na korytarz.
Aby kontynuować czytanie, kliknij przycisk (DALEJ 》) poniżej!
