Zapadła cisza, taka, która mówi, że powinniśmy ostrożnie dobierać słowa, bo może się zrobić niebezpiecznie.

„Pani Bennett” – powiedziała Maya – „to dotyczy informacji, które przekazał pani mąż. Może to wpłynąć na pani bezpieczeństwo finansowe i odpowiedzialność prawną”.

Ścisnęło mnie w gardle. „Logan ma kłopoty?”

„Nie mówię tego” – odpowiedział. „Mówię tylko, że musi przyjść. Sama”.

Spojrzałam na Logana. Uśmiechał się, czytając wiadomość na telefonie, z rozluźnionymi ramionami, zupełnie nieświadomy, że mój świat właśnie się przechylił.

„Okej” – powiedziałem, ledwo łapiąc oddech. „O której godzinie?”

„O 8:30 rano” – powiedziała Maya. „Proszę o mnie bezpośrednio. I, pani Bennett… jeśli pani mąż nalega, żeby pani towarzyszyć, proszę mu powiedzieć, że wizyta została przełożona”.

Powoli się rozłączyłem.

Logan spojrzał w górę. „Wszystko w porządku?”

Przełknęłam ślinę, zmuszając się do zachowania neutralnego wyrazu twarzy. „Tak” – skłamałam. „Po prostu… pracuję”.

Wzruszył ramionami, nie przejmując się tym. „Dobrze. Bo jutro w końcu się stąd wydostaniemy”.

Skinąłem głową i zamknąłem walizkę.

Ale moje ręce się trzęsły.

Ponieważ bez względu na to, co znalazł bank, jasno mi to wyjaśnił:

Logan nie może się o tym dowiedzieć.

Nie spałem.

Logan zasnął natychmiast, jedną rękę opierając na moim boku, jakby mnie posiadał.

Leżałam sztywno obok niego, wpatrując się w sufit i słuchając klikania kratki nawiewu. Za każdym razem, gdy jego telefon wibrował z nocnym powiadomieniem, ściskał mi się żołądek.

przejdź do następnej strony.”