Douglas powiedział, a jego głos brzmiał teraz inaczej, mniej kontrolowany, bardziej szorstki. „Dzieci Susan pytają o ciebie. Wnuki nie rozumieją, co się dzieje”.
To padło. Wiedział, że tak będzie. Czułam to w piersi, tak jak chłód przez szybę. Obecny. Prawdziwy. Nie do przecenienia.
Tęskniłam za wnukami z fizyczną stałością, do której nie do końca się przed sobą przyznawałam.
„Douglasie” – powiedziałam, starając się zachować spokój – „gdyby twój ojciec chciał, żebym miała kontakt z wnukami, nie powiedziałby na sali sądowej, że nigdy ich już nie zobaczę. To on podjął tę decyzję, nie ja”.
„Powiedział to w gniewie” – szybko odparła Patricia.
„Powiedział to z uśmiechem” – odparłam.
Nie było na to odpowiedzi.
„Kocham was oboje” – powiedziałam. „Chcę cię w swoim życiu. Ale nie wycofam prawnie uzasadnionego pozwu o oszustwo, bo to ułatwia spotkania rodzinne. Nie jestem gotów podjąć takiego wyboru”.
Zostali jeszcze czterdzieści minut. Wspominali te same apelacje – wnuki, wiek Harolda, koszty i wyczerpanie procesu sądowego, myśl, że mogę ulegać wpływom prawników, którzy mieli interes finansowy w przedłużaniu sprawy.
To ostatnie było sprytne. Miało na celu wzbudzenie we mnie wątpliwości co do Clare, wbicie klina między mnie a jedyną profesjonalistkę, która naprawdę była po mojej stronie. Zauważyłem to, nie dając po sobie poznać, że to zauważyłem.
Kiedy wyszli, Patricia ponownie przytuliła mnie w drzwiach, tym samym sztywnym uściskiem co poprzednio. Douglas pocałował mnie w policzek. Żadne z nich nie spojrzało mi w oczy, wychodząc.
Obserwowałem ich samochód, aż zniknął.
Potem weszłam do środka, usiadłam w fotelu Ruth i pozwoliłam sobie poczuć, co kryje się pod całą tą stałością, którą okazywałam przez ostatnie dwie godziny.
To był strach.
Prawdziwy, poważny strach.
Nie przed Haroldem.
Nie przed pozwem.
Ale przed możliwością, że wygram wszystko legalnie, tracąc przy tym dzieci. Że ceną za słuszność będzie cisza tam, gdzie kiedyś była moja rodzina.
Długo siedziałam z tym strachem.
A potem wydarzyło się coś, czego doświadczyłam już wcześniej w trudnych latach.
Strach zaczął się zmieniać w coś innego.
Stwardniał, jak kandyzowany cukier twardnieje pod wpływem spadku temperatury, w klarowność, która była wręcz niepokojąca w swojej precyzji. Nie ja stworzyłam tę sytuację. Nikogo nie oszukałam, nie restrukturyzowałam aktywów ani nie zwerbowałam dzieci do przekazywania strategicznych komunikatów. Zostałam potraktowana.
I postanowiłam zareagować.
Strach był prawdziwy.
Ale tak samo było ze wszystkim innym.
Chwyciłem telefon i zadzwoniłem do Bev z grupy wsparcia. Odebrała po drugim sygnale, a ja opowiedziałem jej, co się stało. Słuchała, nie przerywając.
„Dobrze” – powiedziała, kiedy skończyłem. „Trzymałeś”.
„Trzymałem” – powiedziałem.
„To wszystko, czego potrzeba” – powiedziała. „Za każdym razem”.
Wrzesień nadszedł powoli, a potem nagle, jak to bywa z ważnymi sprawami. Clare i ja spędziliśmy poprzednie miesiące, budując naszą sprawę z dokładnością, która, niespodziewanie, okazała się dla mnie swoistym pocieszeniem. Discovery przyniosło więcej niż styczniowe e-maile. Ujawniło zapisy przelewów bankowych, poprawki do umowy spółki LLC oraz korespondencję między Haroldem a Karen Whitfield, która nie pozostawiała żadnych wątpliwości.
Karen od samego początku doradzała Haroldowi w sprawie restrukturyzacji nieruchomości. Była konsultantką ds. nieruchomości, a jej odciski palców, zawodowo rzecz biorąc, były związane ze strategią wyceny, która została zastosowana w celu zminimalizowania dostępnej wartości domu dla małżonków.
Clare zatrudniła biegłego rewidenta, cichego i skrupulatnego mężczyznę o nazwisku dr Richard Cole, który przygotował 40-stronicową analizę działalności finansowej Harolda w ciągu trzydziestu miesięcy poprzedzających złożenie pozwu o rozwód. Przedstawiona w niej analiza była szczegółowa i obciążająca – systematyczna, celowa próba usunięcia głównego majątku małżeńskiego z masy spadkowej przed złożeniem pozwu o rozwód, podjęta z pełną świadomością konsekwencji prawnych i z pomocą specjalistów, którzy powinni byli doradzić inaczej.
Przeczytałem każdą stronę raportu dr. Cole'a. Poprosiłem Clare o wyjaśnienie fragmentów, których nie rozumiałem.
Wszedłem na wrześniową rozprawę, znając sprawę lepiej niż prawie wszystko, co wiedziałem przez poprzednie dwa lata.
Sąd był ten sam, w którym odbyła się pierwotna rozprawa. Znów założyłem ten grafitowy wełniany płaszcz. Było za ciepło jak na wrzesień, ale i tak go założyłem. Niektóre decyzje nie są uzależnione od pogody.
Harold przybył z Franklinem Tate'em i młodszą prawniczką, której wcześniej nie widziałem – kobietą, co podejrzewałem jako strategiczny wybór mający na celu złagodzenie wizerunku tego, co w istocie było sprawą starszego mężczyzny oszukującego swoją starszą żonę. Wyglądał starzej niż w marcu. Wychudzony, chodził ostrożniej. Spojrzał na mnie, wchodząc.
Tym razem nie odwrócił od razu wzroku.
Miał opanowany wyraz twarzy, ale pod tym opanowaniem kryło się coś, co rozpoznałem – wyrachowanie człowieka, który…
