Za każdym razem, gdy zamykasz oczy, w myślach odtwarzasz pogrzeb. Monserrat w kremowym jedwabiu, w jakiś sposób bardziej dopracowana, niż wymagałby tego smutek. Sposób, w jaki płakała na zawołanie, ale nigdy nie rozmazała tuszu do rzęs. Sposób, w jaki dotykała ramion ludzi i dziękowała im za przybycie, jakby prowadziła jakieś wydarzenie, a nie chowała męża. Sposób, w jaki odwracała się do ciebie tylko wtedy, gdy patrzyli na nią świadkowie, zniżając głos do tej udawanej miękkości, którą nosiła niczym perfumy. „Eulalio, może powinnaś usiąść. Wyglądasz na przytłoczoną”.
Przytłoczony.
To właśnie tego słowa używają ludzie tacy jak ona, gdy chcą, aby twój ból zabrzmiał niekompetentnie.
O świcie deszcz przestaje padać.
Góra wokół chaty budzi się szarymi warstwami, mokrym cedrem, ociekającymi gałęziami, ziemią ciemną jak fusy po kawie. Myjesz twarz wodą z pękniętego dzbanka, zaplatasz włosy i czytasz oba listy ponownie. Za każdym razem coś nowego cię urzeka: natarczywość w słowach syna, sposób, w jaki powtarza, żeby nie ufać Monserrat, upór, że strach nie oznacza zagubienia.
O siódmej stoisz już na zewnątrz, mając pakiet pod płaszczem i wizytówkę Bena Harrowa w ręku.
W domku nie ma zasięgu sieci komórkowej.
Montserrat o tym wiedziała.
Ta świadomość przyprawia cię o świeżą, cichą falę wściekłości. Nie wysłała cię po prostu gdzieś, gdzie jest biednie i niewygodnie. Wysłała cię gdzieś, gdzie panuje cisza. Gdzieś, gdzie nie ma kontaktu. Gdzieś, gdzie mogłaby cię później opisać jako „spokojne” i „najlepsze dla wszystkich”. Ruszasz błotnistą ścieżką, laska grzęźnie ci w ziemi, pasek na ramię masz przewieszony, a w jednej z walizek trzymasz starą księgę rachunkową zawiniętą w ręcznik.
Wędrówka powrotna w stronę głównej drogi jest trudniejsza w świetle dziennym, ponieważ teraz widać dokładnie, jak celowa była ta izolacja.
Brak sąsiadów w pobliżu.
Brak linii użyteczności publicznej.
Brak skrzynki pocztowej.
Nic, tylko sosny, skały, zbocza i długa zniewaga bycia uważanym za coś jednorazowego.
W połowie drogi, obok ciebie zatrzymuje się stary pick-up.
Kierowcą jest Tomas Weaver, który zimą dowoził propan do głównego domu i zawsze pił kawę bez cukru. Opuszcza szybę od strony pasażera i przez sekundę patrzy oszołomiony. „Panno Eulalio?”, pyta. „Co pani tu robi, na litość boską?”
Prawie się śmiejesz, bo szczera odpowiedź jest zbyt brzydka na poranek.
„Wracam” – mówisz mu.
Tomas bez pytania pomaga ci wsiąść do ciężarówki. To jeden z wielu powodów, dla których porządni ludzie mogą czuć się cudownie, po tym, jak spędziłeś zbyt dużo czasu w otoczeniu okrucieństwa. Oni nie okazują dobroci. Po prostu praktykują ją, jakby była to najzwyklejsza rzecz na świecie.
Zawiezie cię do baru przy autostradzie nr 16, gdzie jest kawa, ogrzewanie i działający telefon.
Ben Harrow odbiera po trzecim dzwonku.
Spodziewasz się podejrzeń. Prawnicy zarabiają na życie podejrzliwością, a twój głos jest cienki z zimna i niewyspania. Zamiast tego, gdy tylko wypowiadasz imię Neftalí, coś w jego głosie wyostrza się i nabiera pełnej uwagi. „Gdzie jesteś?” pyta. „Czy jesteś bezpieczny? Czy Monserrat jest z tobą?”
Mówisz mu, gdzie jesteś, i zapada tak krótka pauza, że brzmi niemal jak oddech. „Zostań tam” – mówi. „Zamów śniadanie. Nie wychodź z nikim, dopóki ci nie powiem. Już wsiadam do samochodu”.
Dotarcie z Austin zajmie mu trzy godziny.
W ciągu tych trzech godzin robisz coś dziwnego. Jesz. Jajka, tosty, słabą kawę. Nie dlatego, że jesteś głodny. Bo przetrwanie ma swoje zasady, a jedną z nich jest to, że wojnę łatwiej toczyć, gdy poziom cukru we krwi nie spada. Siedzisz w tylnej kabinie z walizkami u stóp i paczką pod ręką, podczas gdy kierowcy ciężarówek przyjeżdżają i odjeżdżają, a kelnerka dolewa ci tyle razy, że zaczyna to przypominać ceremonię.
Ben Harrow wchodzi o 10:17.
Jest młodszy, niż się spodziewałaś, może pod pięćdziesiątkę, schludny w granatowym garniturze, który mówi „pieniądze”, ale nie krzyczy o tym głośno. Od razu cię dostrzega, podchodzi bez dramatyzmu i patrzy nie na twoje ubrania ani bagaż, ale na twoją twarz. „Pani Varela?”, pyta.
Kiwasz głową.
„Jestem Ben.”
To tyle wstępu, jaki otrzymujesz, zanim usiądzie i powie: „Opowiedz mi dokładnie, co się wydarzyło od pogrzebu do teraz”.
Tak więc, tak.
Opowiadasz mu o tym, że Montserrat zabronił ci zrobić zdjęcie synowi. Opowiadasz mu o dwóch starych walizkach wepchniętych na werandę. Opowiadasz mu o słowach „Vete a vivir al cerro, vieja inútil” wypowiedzianych w obecności krewnych, którzy nagle uznali podjazd za bardzo interesujący. Opowiadasz mu o spacerze, domku, ukrytym schowku, listach, pudełku.
Niczego nie pomijasz.
