Nie wiem, ile czasu minęło do wczoraj”.
Podałem jej kolejny folder.
„To są dokumenty dotyczące pożyczki z moim sfałszowanym podpisem. Nigdy żadnego z nich nie podpisałem”.
„A twoi rodzice i siostra to zrobili?”
„Tak”.
Tym razem mój głos nie drgnął.
„Wykorzystali moje nazwisko, żeby zaciągnąć pożyczki, otworzyć kredyt, a nawet podpisać umowę kupna samochodu”.
Detektyw robił notatki.
„To poważne oszustwo finansowe. Kiedy przejdziemy do tych zarzutów, nie będzie łatwego sposobu, żeby się od tego odwrócić. Jesteś pewien?”
Mój telefon zawibrował.
Kolejna wiadomość od Lauren.
Tata wychodzi ze szpitala. Nie dzięki tobie. Mama płacze bez przerwy. Jak możesz być tak bezduszny?
Pokazałem wiadomość detektyw Victorii.
„Dlatego jestem pewien. Nadal próbują wmówić mi poczucie winy, żebym ich chronił”.
Powoli skinęła głową.
„Niestety, widuję to częściej, niż myślisz. Przemoc finansowa w rodzinie jest bardzo realna”.
Drzwi biura się otworzyły.
Justin wszedł z grubą, szarą kopertą.
„Przepraszam za spóźnienie” – powiedział, siadając. „Ale przyniosłem coś ważnego”.
Rozłożył kolejne papiery na biurku detektywa.
Fałszywe podanie o pracę Lauren to był dopiero początek. Były tam formularze o pracę, wnioski o pożyczkę, świadectwa szkolne i referencje, wszystkie z moim nazwiskiem lub stanowiskiem, z dołączonymi fałszywymi danymi.
„Aplikowała po całym mieście” – powiedział Justin. „Używając twojego tytułu jako wsparcia. Twierdząc, że zweryfikujesz jej doświadczenie i wykształcenie”.
Długopis detektyw Victorii poruszał się szybciej.
„To zmienia postać rzeczy. Teraz badamy wiele przypadków kradzieży tożsamości, oszustw i wprowadzania w błąd”.
Zadzwonił mój telefon.
Mamo.
Detektyw skinął głową.
„Odbierz. Włącz głośnik”.
Tak zrobiłam.
„Jacqueline, proszę” – krzyknęła mama. „Bank grozi oskarżeniem twojego ojca. Twierdzą, że to oszustwo kredytowe. Musisz nam pomóc”.
„Nie mogę, mamo. Już nie”.
„Ale jesteśmy rodziną. Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiliśmy…”
Zaśmiałam się głucho i ostro.
„Masz na myśli po tym wszystkim, co mi zrobiłaś?”
Wtrąciła się detektyw Victoria.
„Pani Matau, tu detektyw Victoria z wydziału ds. przestępstw finansowych. Zdecydowanie radzę, żebyś przestała mówić i zadzwoniła do prawnika”.
Połączenie zostało przerwane.
Detektyw zebrał papiery w równe stosy.
„Przy takiej ilości dokumentacji powinniśmy szybko otrzymać nakazy aresztowania”.
Ścisnął mi się żołądek.
„Naprawdę zostaną aresztowani”.
Justin spojrzał na mnie łagodnie.
„To oszustwo na poziomie przestępstwa, Jacqueline. Co myślałaś, że się stanie?”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mój telefon rozświetlił się wiadomościami od Lauren.
Co zrobiłaś?
Policja dzwoni do mamy i taty.
Nie mogę uwierzyć, że nas tak zdradziłaś.
Jesteś dla mnie martwa.
Potem pojawiło się nasze zdjęcie z dzieciństwa.
Pomagałam jej z pracą domową.
Obie się uśmiechałyśmy.
Pod spodem napisała: Pamiętasz, kiedy byłaś dobrą siostrą?
Pokazałam telefon detektyw Victorii.
„Tak właśnie robią. Biorą i biorą, a kiedy w końcu ich powstrzymasz, próbują sprawić, żebyś poczuła się jak złoczyńca”.
Skinęła głową.
„Czy chciałabyś też dodać nękanie?”
„Tak” – powiedziałam, zaskakując samą siebie pewnością, jaką zabrzmiałam. „Tak, chciałabym”.
Justin ścisnął mnie za ramię.
„Robisz właściwą rzecz”.
„Wiem” – powiedziałam cicho. „Chciałabym tylko, żeby to tak nie bolało”.
„Zachowaj wszystkie wiadomości od tego momentu” – powiedziała detektyw Victoria, podając mi swoją wizytówkę. „SMS-y, telefony, e-maile, wszystko. Zazwyczaj nie przestają, dopóki nie zostaną do tego zmuszone”.
Przed komisariatem policji wschodziło słońce.
Mój telefon zawibrował po raz kolejny.
Tato.
Policja jest tutaj. Jak mogłeś zrobić to własnym rodzicom?
Odpisałam, zanim zdążyłam się w to wtrącić.
Tak samo jak zrobiłeś to swojej córce. Jeden podpis na raz.
Potem zablokowałam wszystkie ich numery.
Justin czekał przy swoim samochodzie.
„Gotowa?”
Zerknęłam na komisariat. Detektyw Victoria prawdopodobnie już przygotowywała papiery.
Wkrótce moja rodzina miała się nauczyć, że karma nie puka do drzwi.
Czasami pojawia się z odznaką i kajdankami.
„Tak” – powiedziałam, wsiadając do samochodu. „Jestem gotowa”.
„Zostali aresztowani dziś rano” – powiedziała Helen następnego dnia, kładąc lokalną gazetę na moim biurku.
Nagłówek brzmiał:
LOKALNA RODZINA OSKARŻONA O KRADZIEŻ TOŻSAMOŚCI
Odsunęłam gazetę.
„Nie chcę tego widzieć”.
„Musisz to zobaczyć. Już próbują przekręcić historię”.
Przejrzała artykuł.
Zgodnie z artykułem, mama udzieliła wywiadu, w którym twierdziła, że jestem niestabilna psychicznie i źle zrozumiałam, co to znaczy wspierać rodzinę.
Scott wszedł do mojego biura dokładnie w tym momencie.
„Klasyczny numer” – powiedział. „Kiedy ludzie zostają złapani, próbują zrobić z ofiary idiotę”.
Mój telefon służbowy znów się rozświetlił.
Nieznany numer.
„Używają różnych numerów przez cały tydzień” – powiedziała Helen.
Włączyłam głośnik.
„Halo?”
To była moja ciocia Christina.
„Jacqueline, jak mogłaś to zrobić własnym rodzicom?” Są załamani. Reputacja Lauren jest zrujnowana”.
„Ich reputacja?”
Zachowałem spokój.
„Masz na myśli reputację zbudowaną na kradzieży setek tysięcy dolarów? Na sfałszowaniu mojego podpisu? Na wykorzystaniu mojego pomysłu…
