Zaczęliśmy się spotykać. W dojrzały sposób.

Gotował obiad, odbierał mnie po pracy, oglądaliśmy telewizję, wieczorami chodziliśmy na spacery. Żadnej namiętności, żadnego dramatu. Myślałam, że to normalny związek w naszym wieku.

Kilka miesięcy później zaproponował wyprowadzkę. Długo się nad tym zastanawiałam, ale uznałam, że to właściwa decyzja. Moja córka będzie miała wolność, a ja będę miała własne życie. Spakowałam rzeczy, uśmiechnęłam się i powiedziałam, że wszystko w porządku. Chociaż w głębi duszy czułam niepokój.

Na początku wszystko było rzeczywiście spokojne. Razem urządzaliśmy dom, chodziliśmy na zakupy i dzieliliśmy się obowiązkami. Był uważny. Odprężyłam się.

A potem zaczęły się dziać małe rzeczy. Włączyłem muzykę – skrzywił się. Kupiłem inny chleb – westchnął. Postawiłem kubek nie tam, gdzie trzeba – skomentował. Nie sprzeciwiłem się. Pomyślałem: każdy ma swoje nawyki.

Potem zaczęły się pytania. Gdzie byłeś? Dlaczego się spóźniłeś? Z kim rozmawiałeś? Czemu nie odpowiedziałem od razu? Na początku myślałem, że jest zazdrosny, a to rzadkość w moim wieku.