Otworzył oczy.
Za drzwiami gabinetu korytarz był ciemny. W domu panowała cisza. Rebecca dawno już poszła do domu.
Myślał o jej twarzy.
„Przestań” – powiedział do siebie.
Wrócił do papierów. Ale sen, kiedy w końcu nadszedł tej nocy, nie nadchodził zbyt długo.
Obudził się o drugiej w nocy, nie powoli, jak to się czasem zdarza, gdy człowiek budzi się po śnie, ale nagle, zupełnie, jakby coś sięgnęło do jego klatki piersiowej i pociągnęło go do góry.
Leżał przez chwilę w ciemności, wpatrując się w sufit, i od razu wiedział, że sen nie wróci. Wstał.
Nie zapalił żadnego światła. Znał dom na tyle dobrze, że mógł poruszać się po nim w ciemności, przemierzając każdy korytarz, każdy krok, każdy kąt. Poszedł do kuchni, nalał sobie wody do szklanki i wypił ją, stojąc przy zlewie, patrząc na ogród, gdzie drzewo mango rysowało się jedynie ciemną plamą na tle nieba.
Wciąż słyszał głos Benjamina.
Wygląda jak ona. Victoria. Zwłaszcza wokół oczu.
Odstawił szklankę. Powtórzył sobie, że to nic takiego. Rebecca była młodą kobietą, której twarz przypominała zmęczonego mężczyznę z jet lagiem sprzed 30 lat. Benjamin zawsze miał talent do dramatyzowania. To nic takiego.
Wrócił do łóżka. Leżał tak przez 20 minut, patrząc w sufit. Potem znowu wstał.
Pomieszczenie gospodarcze znajdowało się na samym końcu korytarza na piętrze, wąskie pomieszczenie, w którym przechowywał stare akta i rzeczy, których nie potrzebował na tyle często, by trzymać je w gabinecie, ale których nie mógł się zmusić, by się ich pozbyć. Nie był w nim od co najmniej roku, a może i dłużej.
Zapalił pojedynczą, gołą żarówkę zwisającą z sufitu i spojrzał na półki.
Nie był do końca pewien, czego szuka. Powtarzał sobie, że niczego nie szuka, tylko ruchu, po prostu robienia czegoś rękami i ciałem, żeby wyciszyć umysł. Wyciągnął starą teczkę, zajrzał do niej i odłożył ją z powrotem. Przesunął pudełko z archiwalnymi umowami. Przesunął stos starych magazynów, które wciąż zamierzał przejrzeć.
Potem zobaczył to, na najniższej półce, schowane za resztą przedmiotów.
Pudełko tekturowe. Brązowe. Lekko zagięte rogi od starości. Brak etykiety na zewnątrz.
Przyglądał się temu przez dłuższą chwilę.
Wiedział, co w nim jest. Gdzieś w głębi umysłu, pod wszystkimi latami świadomego zapominania, zawsze dokładnie wiedział, gdzie to jest.
Przykucnął i wyciągnął go. Był zakurzony. Przetarł wierzch dłonią, zostawiając szarą smugę na dłoni. Wyniósł go z magazynu i korytarzem do gabinetu, gdzie położył go na biurku pod lampą i usiadł.
Nie otworzył go od razu.
Siedział, opierając ręce po obu stronach tektury, wpatrywał się w matowobrązową tekturę i powoli oddychał.
Miał 61 lat. Zbudował firmę. Podejmował trudne decyzje, radził sobie z kryzysami, podpisywał dokumenty, które zmieniały oblicze całych dzielnic. Nie bał się pudeł.
Podniósł klapy.
W jego wnętrzu, pod cienką warstwą kurzu, przeszłość była dokładnie tam, gdzie ją zostawił.
Świadectwo szkolne z ostatniego roku. Nie wiedział, dlaczego je zachował. Złożony program z uroczystości ukończenia szkoły. Mały skórzany notes z zepsutym zapięciem, który kiedyś był jego pamiętnikiem. Nie otworzył go. Kilka luźnych zdjęć.
Wyjął zdjęcia.
Większość z nich rozpoznał, nie wzbudzając w nich większych emocji: grupy młodych ludzi, z którymi stracił kontakt, przyjęcie urodzinowe gdzieś, wycieczka nad morze z grupą szkolnych przyjaciół, wszyscy mrużący oczy przed słońcem.
Potem kazałem mu przestać.
Trójka nastolatków na dziedzińcu szkoły.
Rozpoznał go od razu: stary betonowy mur za nimi, po tym, jak popołudniowe światło padało pod tym kątem. Stał w środku. Benjamin po jego lewej stronie, z ręką przerzuconą przez ramię, a po prawej, lekko zwrócony w ich stronę, śmiejąc się z czegoś, siedziała Victoria.
Siedział bardzo nieruchomo.
Nie widział jej twarzy od 30 lat. Ani na zdjęciu, ani we śnie, ani w niczym. Był w tej kwestii tak dokładny.
Wyglądała tak młodo. Wszyscy tak wyglądali. Absurdalnie młodo. Tak to się widzi tylko z perspektywy czasu, kiedy jest się wystarczająco dorosłym, by wiedzieć, że szesnaście lat to dopiero początek wszystkiego, choć wtedy wydaje się, że to cały świat.
Jej włosy były luźno związane, a pasma odchodziły po bokach. Śmiała się całą twarzą, jak to robią niektórzy, niczego nie powstrzymując, niczego nie kontrolując. Pamiętał ten śmiech.
Położył fotografię na biurku stroną do dołu, nie wiedząc, że to zrobi.
Następnie spojrzał ponownie do pudełka.
Na dole leżało kilka złożonych listów, starych, papier był lekko pożółkły na brzegach – tak właśnie kończy się papier przechowywany zbyt długo w nieszczelnym pudełku.
Wyjął je jeden po drugim. Dwa były od Benjamina, napisane latem, gdy Benjamin pojechał odwiedzić krewnych w innym mieście. Były to żartobliwe, chaotyczne listy pełne spostrzeżeń na temat poznanych ludzi i jedzenia, które jadł. Odłożył je na bok.
Ostatni był inny.
Koperta była mniejsza. Pismo na przedniej stronie, tylko jego imię – Simon – było staranne i schludne, litery lekko wciśnięte w papier, jakby ktoś pomyślał o każdej z nich, zanim je odłożył.
Znał ten charakter pisma.
Długo siedział z kopertą w ręku. Nie potrafił powiedzieć, jak długo. Lampa rzucała na biurko mały krąg światła. W domu panowała całkowita cisza. Na zewnątrz, gdzieś w oddali, zawołał raz nocny ptak, a potem ucichł.
