W ostatnich tygodniach życia spędził z Samem więcej czasu niż kiedykolwiek wcześniej. Siedzieli razem w salonie, Sam rysował na papierze, a Robert obserwował z wyjątkową satysfakcją kogoś, kto zdecydował, co jest ważne.
Podczas pogrzebu Dave cały czas trzymał Sama za rękę.
W drodze do domu Sam zapytał dziadka Roberta, czy jest gdzieś, gdzie nadal może zobaczyć dinozaury, które Sam dla niego rysował.
Dave powiedział mu, że absolutnie tak.
Pomyślałem o kopercie Patricii na srebrnej tacy. O raporcie, który otworzyła z taką pewnością, co będzie w nim zawarte.
Zastanawiałem się, że rzeczy, których jesteśmy najbardziej pewni, czasami są tymi, które rozumiemy najmniej.
I pomyślałam o Robercie, który przez dziesięciolecia żył w ciągłej niepewności, a mimo to każdego dnia decydował się pojawić.
Test wykazał, że mój syn jest dzieckiem Dave'a.
Udowodniło to coś na temat Patricii, czym nigdy nie zamierzała się dzielić.
Ale rzeczą, którą to dowodziło najwyraźniej, rzeczą, której nie mógłby uchwycić żaden raport laboratoryjny, był to, jakim człowiekiem był Robert od samego początku.
Człowiek, który kochał to, co miał przed sobą.
Nie to, co było na papierze.
