Gdy zegar w biurze wybił 21:47, w MediaStream zapadła zwyczajowa cisza po pracy. Cisza, w której każdy dźwięk był szczególnie wyczuwalny. Cichy szum komputerów. Od czasu do czasu tykanie klimatyzacji. Odległy dźwięk windy gdzieś na korytarzu – przypominający, że świat na zewnątrz wciąż się kręci, nawet bez nich.
Lily Price siedziała skulona przy biurku, z napiętymi ramionami i piekącymi oczami, wpatrując się w arkusz kalkulacyjny, który znała już na pamięć. Kolumny liczb rozmywały się jej przed oczami, ale zmusiła się, żeby przejrzeć go jeszcze raz. I jeszcze raz. Jutrzejsza prezentacja miała zadecydować o wszystkim. Sześć miesięcy zarwanych nocy, pomijanych przerw na lunch i weekendów poświęconych na spotkania z klientami. Nawet jeśli popełni choć jeden błąd, wszystko pójdzie na marne.
Jej odbicie wpatrywało się w nią z ciemnego okna. Blada. Zmęczona. Starsza, niż powinna wyglądać na trzydzieści lat.
„Twoja rodzina z pewnością na ciebie czeka” – powiedział łagodnie Henry Price, przechodząc obok jej biurka z teczką w ręku.
Lily spojrzała w górę z niepokojem. Nie słyszała, że nadchodzi. Henry już prawie włożył płaszcz i najwyraźniej miał zamiar wyjść, ale nawet on został dziś do późna.
„Chcę to po prostu dokończyć” – powiedziała, pocierając oczy. „Prezentacja musi być idealna”.
Henry zatrzymał się na chwilę i przyglądał jej się przez chwilę. „Twoja staranność nie pozostała niezauważona” – powiedział. „Wkrótce podejmiemy decyzję w sprawie stanowiska Key Account Managera”.
Jej puls walił jak młotem. Ta rola była w zasięgu ręki od miesięcy. Urlop macierzyński Sereny otworzył drzwi, z którymi Lily walczyła ze wszystkich sił.
„Kończę też projekt artystyczno-medialny, który mi dałeś” – dodała szybko Lily. „Będzie skończony do poniedziałku”.
Henry uśmiechnął się. „Znowu przepracowałem cały weekend. Uważaj, żeby się nie przemęczyć. Ale doceniam twoje wysiłki”.
