Kobieta słabo pokręciła głową.
Nie miał wyboru.
Znów zapadła cisza.
Poważne. Definitywne.
Czy on jeszcze żyje?
Pytanie brzmiało drżącym głosem.
Kobieta zawahała się – tylko na sekundę.
Potem odpowiedziała.
„Tak. Ale już go nigdy nie zobaczysz.”
Potem przyszły łzy.
Żadnego hałasu. Żadnego dramatu.
W ciszy, łzy spływały jej po twarzy, gdy rzeczywistość uderzyła ją z całą mocą.
Jej dzieci patrzyły na nią z zakłopotaniem i strachem.
Wzięła je w ramiona i trzymała, jakby były jedyną rzeczą, która dawała jej stabilność.
„A teraz... co się z nami stanie?” – zapytała cicho.
Kobieta ostrożnie odsunęła teczkę bliżej.
"Teraz... zaczynasz od nowa."
„Z czym?” zapytała, niemal się śmiejąc, mimo bólu. „Nic nie mamy”.
Kobieta dyskretnie wskazała pustą przestrzeń.
Dzięki temu.”
Zmarszczyła brwi.
"Co masz na myśli?"
"Dom."
Nadal.
To jest w Twoim imieniu.
Nagle spojrzała w górę.
"Co?!"
Dał ci to zanim odszedł.
"To niemożliwe..."
