Moja najlepsza przyjaciółka, Mia, była gotowa postąpić właściwie, kiedy zaproponowała mi randkę, ale jej zdolności swatki w ogóle nie zostały wystawione na próbę.

„On jest super miły, Kelly! Prawdziwy dżentelmen. Będziesz zachwycona” – upierała się Mia przez telefon, podczas gdy ja grzebałam w szafie.

„Nigdy mnie nie umówiłeś” – przypomniałam mu. „Dlaczego myślisz, że znasz moją płeć?”

„Bo znam cię lepiej niż ktokolwiek inny” – odpowiedziała pewnie. „Poza tym Chris też za niego ręczy. Przyjaźnią się od dawna”.

To dało mi do myślenia. Chris, chłopak Mii, był całkiem dobrym sędzią moralności. Gdyby uważał tego Erica za porządnego, może byłaby nadzieja.

„Bardzo dobrze” – westchnąłem. „Pokaż mi chociaż jedno zdjęcie”.

Chwilę później mój telefon wysłał przychodzącą wiadomość.

Mężczyzna na zdjęciu nie był zły: dobrze ubrany, dobrze skrojony, a w jego oczach pojawił się ciepły uśmiech.

„No dobra, jest przystojny” – przyznałem.

„Mówiłam!” Mia krzyknęła. „Wyślij mu SMS-a i umów się na randkę. Nie pożałujesz, obiecuję”.

Po kilku nieformalnych wiadomościach umówiłam się z Erikiem na kolację w nowej włoskiej restauracji z pięknym widokiem na rzekę. Nic specjalnego, ale wystarczająco miłe na pierwszą randkę.

Przybyłem pięć minut wcześniej i czekałem przy wejściu, tak jak się umówiliśmy. Nerwowo sprawdzałem swój wygląd aparatem w telefonie, kiedy zobaczyłem, że zbliża się do restauracji.

Moje tętno lekko przyspieszyło. Zdjęcie nie kłamało – był atrakcyjny, z schludną fryzurą i nonszalanckim wyglądem, a do tego prezentował się pewnie.

Nie spodziewałam się jednak, że w jego ręku będzie trzymał bukiet róż.