Nigdy nie powiedziałam teściom, że jestem córką Prezesa Sądu Najwyższego. Kiedy byłam w siódmym miesiącu ciąży, zmusili mnie do samodzielnego przygotowania całego świątecznego obiadu. Teściowa zmusiła mnie nawet do jedzenia na stojąco w kuchni, twierdząc, że to „dobre dla dziecka”. Kiedy próbowałam usiąść, popchnęła mnie tak mocno, że zaczęłam poronić. Chwyciłam telefon, żeby zadzwonić na policję, ale mój mąż wyrwał mi go i powiedział z pogardą: „Jestem prawnikiem. Nie wygrasz”. Spojrzałam mu prosto w oczy i spokojnie powiedziałam: „To zadzwoń do mojego ojca”. Zaśmiał się, wybierając numer, nieświadomy, że jego kariera prawnicza dobiega końca. Gotowałam dla teściów świąteczny obiad od 5 rano. Ale kiedy w siódmym miesiącu ciąży poprosiłam o możliwość siedzenia z powodu bólu pleców, moja teściowa, Sylvia, uderzyła pięścią w stół. „Służący nie siedzą z rodzinami” – warknęła. Jedz na stojąco w kuchni po skończeniu. Bądź na swoim miejscu! David, mój mąż, po prostu nonszalancko sączył wino. „Posłuchaj mojej mamy, Anno. Nie ośmieszaj mnie przed kolegami”. Nagły skurcz sprawił, że się zatoczyłam. „David… boli…” Sylvia weszła za mną do kuchni, z twarzą wykrzywioną gniewem. „Znowu udajesz, żeby wymigać się od pracy?” Popchnęła mnie obiema rękami. Upadłam do tyłu, uderzając dolną częścią pleców o granitowy blat. Przeszył mnie palący ból w podbrzuszu. Jaskrawoczerwona krew zaczęła rozlewać się po białych kafelkach. „Moje dziecko…” wyszeptałam z przerażeniem. David wpadł do środka, zobaczył krew i zmarszczył brwi. „Na litość boską, Anno, zawsze zostawiasz bałagan. Wstań i posprzątaj; nie pokazuj gościom”. „Tracę dziecko… Zadzwoń na 911!” błagałam. „Nie!” David wyrwał mi telefon i rzucił nim o ścianę. „Żadnych karetek. Sąsiedzi będą gadać. Właśnie wstąpiłem do wojska; nie potrzebuję gliniarzy w domu”. Pochylił się, złapał mnie za włosy i odchylił mi głowę do tyłu. „Posłuchaj mnie uważnie. Jestem prawnikiem. Gram w golfa z szeryfem. Jeśli powiesz choć słowo, zamknę cię w zakładzie karnym. Jesteś sierotą; myślisz, że kto ci uwierzy?” Ból stał się nie do zniesienia. Spojrzałam mu prosto w oczy. „Masz rację, David. Znasz prawo. Ale nie wiesz, kto je napisał”. „Daj mi swój telefon” – zażądałam. „Zadzwoń do mojego taty”. David zaśmiał się kpiąco, wybierając numer, który wyrecytowałam. Włączył głośnik, żeby wyśmiać mojego „nikomego ojca”. „Przedstaw się” – odpowiedział mocny, autorytatywny głos. „Jestem David Miller, mąż Anny. Twoja córka urządza awanturę…”

Ouadie Rhabbouron

Myślałam, że znalazłam prawdziwą miłość. Zamiast tego znalazłam mężczyznę, który pokochał moją wrażliwość, bo dawała mu poczucie siły.

Wróciłem do jadalni z sosjerką. Nogi trzęsły mi się niemiłosiernie.

Spojrzałem na puste krzesło obok Davida. Stał tam talerz, ale nikt na nim nie siedział.

Nie mogłem już tego znieść. Poszedłem i odsunąłem krzesło.

Skrzypienie drewnianych nóg na drewnianej podłodze uciszyło cały pokój.

„Co ty wyprawiasz?” – zapytała Sylvia niebezpiecznie niskim głosem.

„Muszę usiąść” – powiedziałem, odchylając się na krześle. „Chwileczkę na jedzenie”.

Sylvia wstała. Uderzyła dłonią w stół, rozrzucając sztućce.

„Służący nie siedzą z rodziną” – wyszeptała.

Zamarłam. „Jestem jego żoną, Sylvią. Jestem w ciąży z twoim wnukiem”.

„Jesteś do niczego. Nawet indyka porządnie nie umiesz upiec” – warknął. „Jesz na stojąco w kuchni, kiedy skończymy. Tak to działa w moim domu. Naucz się pilnować swojego miejsca”.

Spojrzałam na Davida. Mojego męża. Ojca mojego syna.

„David?” błagałam.

David wziął łyk wina. Nie patrzył na mnie. Wpatrywał się w ścianę.

„Posłuchaj mojej mamy, Anno” – powiedział obojętnie. „Ona wie najlepiej. Nie rób scen przed Markiem. Idź do kuchni”.

Ostry ból przeszył mi podbrzusze. To nie był głód. To był skurcz. Bardzo silny.

Sapnęłam, trzymając się za brzuch. „Dav

„Coś jest nie tak. Boli.”

„Chodźmy!” krzyknęła Sylvia, ostrożnie wskazując palcem na drzwi kuchenne.

Odwróciłam się. Potknęłam się. Świat się przechylił.

Rozdział 2: Fatalne pchnięcie.
Próbowałem iść. Naprawdę. Ale ból w żołądku był jak rozpalone żelazo skręcające się we mnie.

Zatrzymałem się przy kuchennej wyspie, trzymając się granitowego blatu, żeby nie upaść.

„Powiedziałam, ruszaj się!” krzyknęła za mną Sylvia.

Poszedł za mną do kuchni. Jego twarz wykrzywiła się w czystej, straszliwej furii. Nie znosił nieposłuszeństwa. Nie znosił tego, że podważyłam jego autorytet, próbując usiąść.

„Nie mogę” – powiedziałam z trudem. „Sylvio, proszę… wezwij lekarza”.

„Ty leniwy, kłamliwy bachorze!” krzyknęła Sylvia. „Zawsze chory! Zawsze zmęczony! Jesteś żałosny!”

Rzuciła się na mnie.

Położył obie ręce na mojej klatce piersiowej, tuż nad sercem i pchnął.

«« Previous Next »»