Spojrzała mu prosto w oczy, a coś w twarzy kobiety natychmiast przywołało Marę na myśl szkolenie. Lata doświadczenia w odczytywaniu mowy ciała, ocenianiu zagrożeń i podejmowaniu decyzji w ułamku sekundy wróciły do niej.
To nie były ćwiczenia.
To było prawdziwe.
„Proszę pani, kapitan pyta, czy na pokładzie jest ktoś z doświadczeniem w pilotażu myśliwców. Zna pani kogoś?”
Mara zerknęła przez ramię i zobaczyła resztę kabiny.
Matkę trzymającą dziecko.
Starszą parę trzymającą się za ręce.
Młodego mężczyznę, który wyglądał, jakby jechał na swoją pierwszą rozmowę kwalifikacyjną w Londynie.
Każda twarz wyrażała ten sam strach.
W tym momencie Mara zrozumiała coś, czego tak bardzo starała się nie przyznać. Mogła odejść z wojska. Mogła zmienić ubranie, pogrzebać przeszłość i spróbować żyć jak zwykła cywilka. Ale nie mogła zaprzeczyć, kim tak naprawdę była w głębi duszy.
Wzięła głęboki oddech.
„Jestem pilotem” – powiedziała cicho.
Stewardesa nachyliła się bliżej.
„Słucham?”
Mara wyprostowała się. Kiedy odezwała się ponownie, w jej głosie słychać było autorytet, który, jak jej się zdawało, utraciła.
„Jestem pilotem myśliwca. Sił Powietrznych USA. Latałam F-16”.
W kabinie natychmiast rozległy się szmery.
Wszystkie oczy zwróciły się w jej stronę. Biznesmen z 8B wpatrywał się w nią, jakby właśnie ujawniła swoją prawdziwą tożsamość tajnego agenta. Starszy mężczyzna z 8C pochylił się, wziął ją za ramię i powiedział: „Dzięki Bogu”. „Na twarzy stewardesy natychmiast odmalowała się ulga.
„Proszę za mną. Natychmiast”.
Mara odpięła pas i wstała.
Wszystkie oczy w tej części samolotu podążały za nią, gdy szła naprzód. Zielony sweter, zmęczona twarz, celowo zwyczajny wygląd – wszystko to zdawało się znikać w jednej chwili.
Nie była już tylko Marą.
Była kapitanem Daltonem.
I właśnie miała odkryć, dlaczego lot transatlantycki wymagał pilota myśliwca.
Drzwi kokpitu się otworzyły i Mara wkroczyła do świata, który, jak myślała, zostawiła za sobą.
Kapitan i pierwszy oficer nadal siedzieli, ale ich mowa ciała mówiła wiele, zanim jeszcze zdążyli wypowiedzieć słowo. Knykcie kapitana na sterach zbielały. Drugi pilot był blady, na czole pojawiły mu się kropelki potu. Na desce rozdzielczej migały i piszczały gorączkowo czerwone i żółte kontrolki ostrzegawcze.
Kapitan zerknęła na nią.
W jego oczach Mara dostrzegła coś, co od razu rozpoznała: spojrzenie kogoś, kto wiedział, że jest przytłoczony.
„Czy jest pani pilotem myśliwca?” zapytał.
„Tak jest, proszę pana. Kapitan Mara Dalton, Siły Powietrzne USA. W stanie spoczynku”.
Podeszła do przyrządów.
„Jaka jest sytuacja?”
Kapitan głośno westchnęła.
„Częściowo straciliśmy kontrolę nad naszymi systemami lotu. Autopilot zepsuł się 20 minut temu. Teraz lecimy w trybie ręcznym, ale to nie jest najgorsze”.
Wskazał na ekran radaru.
Mara poczuła mróz w żyłach.
Kolejny samolot został wystawiony na niebezpieczeństwo.
Blisko.
O wiele za blisko.
Leciał w formacji z nimi w sposób, jakiego żaden pilot komercyjny nigdy by nie spróbował.
„Jak długo tam jest?” zapytała Mara.
„Piętnaście minut. Pojawił się znikąd. Brak sygnału z transpondera. Brak kontaktu radiowego. Śledził nas, dostosowując się do naszej prędkości i wysokości. Za każdym razem, gdy próbujemy zmienić kurs, dostosowuje się do nas”.
Mara przyjrzała się radarowi. Sygnał znajdował się tuż za prawym skrzydłem, w miejscu, które piloci wojskowi natychmiast rozpoznaliby jako miejsce agresywnego przechwycenia.
To nie był zaginiony prywatny samolot.
To było celowe.
„Czy skontaktowaliście się z kontrolą ruchu lotniczego?”
„Tak. Nic o tym nie wiedzą”. Uważają, że to awaria naszego systemu”.
Kapitan przełknął ślinę.
„Ale ja to widzę. Wszyscy to widzimy. To prawda”.
Pierwszy oficer odezwał się drżącym głosem.
„Jest coś jeszcze. Nasz system nawigacyjny zaczął odbierać współrzędne, których nie wprowadziliśmy. Ktoś próbuje zmienić naszą trasę lotu”.
Mara poczuła, jak spokój i chłód panujące w jej ośrodku szkoleniowym przejmują kontrolę.
„Pokaż mi”.
Drugi pilot wyświetlił ekran nawigacyjny. Rzeczywiście zaprogramowano nową trasę, która miała znacznie odchylić ich od zaplanowanego kursu i zaprowadzić w odległy rejon Atlantyku, gdzie zasięg radarów był słaby.
„Kto ma dostęp do waszych systemów i może nimi sterować zdalnie?”
