Bo czasami... nie możemy rozwiązać wszystkiego.
Jego wzrok powędrował w stronę dzieci.
Ale możemy zapobiec zagładzie niewinnych ludzi.
W pokoju znów zapadła cisza.
Ale tym razem nie było duszno.
Było... cicho.
Kilka miesięcy później dom zdawał się odzyskać dawną świetność.
Już nie jest tak jak kiedyś.
Ale poważnie.
Szczerze mówiąc.
Były tam niedopasowane, używane meble, ale wciąż było przytulnie. Ściany powoli wypełniały się nowymi wspomnieniami: rysunkami, zdjęciami, chwilami, które należały tylko do nich.
Dostała pracę.
Nie było łatwo. Nie było idealnie.
Ale to było jej.
Dzieci znów zaczęły się śmiać.
Nie nieustannie, ale wystarczająco często, by przypominać jej o postępach w leczeniu.
A ona…
Nie była już tą samą kobietą, która stała w tych drzwiach kilka miesięcy wcześniej.
Była silniejsza.
To jest jaśniejsze.
Była bardziej skupiona niż kiedykolwiek.
