„To bardzo prawdopodobne” – powiedziałem.
Vanessa stała nerwowo, domagając się wyjaśnień. Jonathan zignorował ją, przeglądając dokumenty, jakby liczył na to, że coś się zmieni.
William w końcu zapytał mnie, co zamierzam teraz zrobić. Odpowiedziałem bez wahania.
„Jako większościowy udziałowiec Brooks Logistics, mam prawną kontrolę nad wszystkimi działaniami firmy” – wyjaśniłem.
Potem powoli gestem wskazałem na pokój. „To dotyczy również tej nieruchomości”.
Głos Patricii drżał, gdy zapytała, czy to oznacza to, co jej się wydaje. Skinąłem głową.
Jonathan osunął się na kanapę, a Vanessa wyglądała na kompletnie zagubioną. Zapytała mnie, czy mówię, że dom jest mój.
„Technicznie rzecz biorąc, tak” – odpowiedziałem.
Jonathan złapał mnie za ramię, błagając, żebym przemówił. Delikatnie odsunąłem jego dłoń i przypomniałem mu jego własne słowa.
„Myślałem, że dzisiaj jest mój ostatni dzień tutaj” – powiedziałem.
Próbował się wycofać, ale było za późno. Przypomniałem mu, że przedstawił mnie swojej kochance, a on kazał mi odejść.
Vanessa wpadła w złość i zażądała wyjaśnienia, dlaczego powiedziała, że już się rozdzielili. Jonathan krzyknął, żeby przestała, co jeszcze bardziej pogorszyło sytuację.
Odchyliłam się do tyłu i powiedziałam cicho: „Przez trzy lata myślałam, że buduję przyszłość z mężem” – powiedziałam.
Jonathan spuścił głowę.
