Zależało to od precyzyjnego wyczucia czasu i poziomu kontroli, który przesuwał granice bezpieczeństwa samolotu pasażerskiego.
Kapitan słuchał, a jego twarz zbladła, gdy mówiła.
Kiedy skończyła, wpatrywał się w nią.
„To szaleństwo”.
„Tak”, powiedziała Mara. „Ale to jedyny sposób”.
Na radarze samolot Victora zmienił pozycję, przygotowując się do tego, co najwyraźniej miało być ostatecznym, agresywnym manewrem.
To było to.
Mara położyła ręce na sterach. Refleks wziął górę. W myślach nie była już w kokpicie Boeinga. Znów była w F-16, gdzie wszystko zależało od wyczucia czasu, instynktu i opanowania.
„Otóż to”, powiedział kapitan.
Samolot Victora przyspieszył w ich kierunku pod kątem zaprojektowanym tak, aby zmusić ich do pochylenia się w dół.
Klasyczny manewr przechwytujący.
Ale Mara była gotowa.
W ostatniej chwili zrobiła coś, czego żaden pilot linii lotniczych nie odważyłby się zrobić.
Zredukowała moc silnika, uruchomiła hamulce aerodynamiczne i pozwoliła samolotowi gwałtownie spaść.
Samolot gwałtownie spadł.
Samolot Victora przemknął obok nich, mijając ich o setki metrów.
Samolot gwałtownie zatrząsł się. Pasażerowie krzyczeli. W kokpicie rozległ się alarm.
Mara przywróciła silniki do pełnej mocy i gwałtownie pociągnęła.
Siła przeciążenia rzuciła wszystkich do tyłu, na fotele. Samolot zatrzeszczał pod wpływem naprężeń, ale trzymał się mocno.
Kiedy się pojawili, znajdowali się bezpośrednio za samolotem Victora, w pozycji, która nie pozostawiała mu pola manewru bez ryzyka kolizji.
Przez trzy sekundy Mara przekształciła samolot pasażerski w coś zupełnie innego.
Myśliwiec stracił kontrolę.
Głos Victora zatrzeszczał w radiu, piskliwy, pełen zaskoczenia i gniewu.
„Niemożliwe”.
„Zapomniałeś, z kim masz do czynienia” – powiedziała Mara.
Wtedy, na horyzoncie, ich zobaczyła.
Z mroku wyłoniły się dwa myśliwce, niczym coś nierealnego.
W końcu z Islandii wystartowały myśliwce przechwytujące w odpowiedzi na sygnały SOS.
Victor też je zobaczył.
Jego samolot gwałtownie przechylił się i oderwał od wroga. Po kilku sekundach zniknął w chmurach, odmawiając pozostania w miejscu po jego przybyciu.
Myśliwce ustawiły się, by eskortować samolot pasażerski z obu stron.
Z radia dobiegł nowy głos, wyraźny i profesjonalny.
„Lot 417, tu porucznik Collins z Sił Powietrznych USA. Mamy cię. Jesteś bezpieczny. Wróć na pierwotny kurs. Eskortujemy cię do Londynu”.
W kokpicie kapitan w końcu odetchnął.
Jego ręce drżały, gdy odzyskiwał kontrolę.
„Uratowaliście nas” – powiedział głosem nabrzmiałym od emocji. „Uratowaliście nas wszystkich”.
Mara nie odpowiedziała od razu.
Spojrzała na myśliwce formujące formacje obok nich i przypomniała sobie życie, które próbowała zostawić za sobą, i to, jak ją ono dopadło.
Część 3
Trzy godziny później lot 417 wylądował na londyńskim lotnisku Heathrow.
Wzdłuż pasa startowego ustawiły się pojazdy ratunkowe. Na płycie lotniska czekały wozy strażackie, karetki pogotowia i jednostki ochrony lotniska. Gdy tylko samolot się zatrzymał, otoczyły go ekipy ochrony.
Dwóch agresywnych pasażerów, obezwładnionych w kabinie, natychmiast zatrzymano. Funkcjonariusze eskortowali ich z samolotu w kajdankach, podczas gdy śledczy zbierali zeznania od załogi i pasażerów.
W centrum tego wszystkiego była Mara Dalton.
Wciąż miała na sobie ten sam zielony sweter. Wciąż wyglądała jak cicha pasażerka, która spała na miejscu 8A zaledwie kilka godzin wcześniej.
Ale pasażerowie teraz wiedzieli dokładnie, kim ona jest.
Wiadomość szybko rozeszła się po kabinie w ostatnich godzinach lotu. Ci, którzy spędzili podróż w strachu, teraz cierpliwie czekali w przejściu na okazję, by z nią porozmawiać.
Niektórzy uścisnęli jej dłoń.
Niektórzy wzięli ją w ramiona.
Niektórzy płakali z ulgi.
Matka, która wcześniej trzymała dziecko, podeszła i delikatnie uniosła je w stronę Mary.
„Dała jej pani przyszłość” – powiedziała cicho kobieta.
Biznesmen na miejscu 8B – ten sam mężczyzna, który zaatakował jednego z uzbrojonych pasażerów – poklepał Mary po ramieniu.
„Jest pani bohaterką” – powiedział po prostu.
Mara nie czuła się bohaterką.
Czuła się wyczerpana.
Czuła się bezbronna.
A przede wszystkim czuła, jakby spokojne, cywilne życie, które tak ciężko budowała, rozpadło się gdzieś za Oceanem Atlantyckim.
Ochrona lotniska chciała ją przesłuchać. Służby wywiadowcze zażądały informacji.
